P Pomińmy pytanie w sprawie

„P. Pomińmy pytanie w sprawie plądrowania dóbr materialnych...
M. Dziękuję panu...
P. ...tak. Ale mam jeszcze na myśli plądrowanie... M. Tak.
P. ...fizycznej własności.] W otoczeniu pańskim był podporucznik nazwiskiem Mazy. Zasłynął on z umiejętności preparowania ludzkich czaszek...
M. Eh, tak, tak! Znam tę historię. Mogę panu tylko powiedzieć, że podporucznik Mazy to doskonały oficer. To jakaś kpina te fotografie, które zamieściła prasa. Przypominam sobie, że przed naszymi liniami leżały setki zastrzelonych rebeliantów.
P. A więc wasza kampania nie miała jednak całkiem pokojowego charakteru...
M. Nie przypuszczam, żeby ktokolwiek w to wątpił. W każdym bądź razie zdarzyło się to w tym czasie. Mazy obmył czaszki zabitych, obgryzione już przez mrówki i inne robactwo, obmył, a nie wygotował. To kapitalna historia, dobra dla prasy, właśnie przy tej czynności został on sfotografowany. Zdjęcia te zrobiono nie dlatego, iżby Mazy pasjonował się trupimi czaszkami — on już miał taką jedną — lecz dlatego, że dziennikarze29 chcieli je zabrać na pamiątkę. On tych czaszek nie gotował, lecz tylko zanurzył w wodzie i wymył mydłem. To wszystko. Powrócili z trupimi czaszkami osadzonymi na kijach. Było dużo śmiechu i zabawy. „Kapitanie Muller, dla pana mamy tu też jedną, proszę wziąć". Podał mi jedną czaszkę, postawiłem ją na kwietniku i tam sobie stała, ha ha ha. Na co on jednak „Nie, nie, mój drogi, tego nie stawia się na kwietniku". Zabrał ją stamtąd, zawinął w mój czerwony koc i włożył do mojej skrzyni. Nie zabrałem jej z sobą, to jasne.“(14)