Zawezwałem do siebie niezwłocznie

„Zawezwałem do siebie niezwłocznie pułkownika WirKonasa, który ulokował się w pobliskim tartaku, przy stacji kolejowej. Pułkownik zjawił się niebawem; bandaż, który jeszcze dnia wczorajszego spowijał jego głowę, znikł już bez śladu.
Moje nowe instrukcje dla dowódcy 38 rezerwowej DP dotyczyły przede wszystkim straży tylnej. Dostała ona rozkaz utrzymać jak najdłużej w naszym posiadaniu rejon wsi Jaśniska. Ponadto kazałem zestawić pod dowództwem doświadczonych oficerów parę placówek specjalnych, złożonych z piechoty i saperów z działkami przeciwpancernymi, zamknąć nimi rozwidlenie dróg do Rokitna i Zawadowa, groblę Hamulec przy drodze na Kulików oraz zluzować ubezpieczenia od strony Rzęsny Ruskiej i Rzęsny Polskiej. Ogólne zadanie 38 rezerwowej DP określiłem, jak następuje ubezpieczyć działanie główne na Lwów od północy i od południa, przede wszystkim jednak od zachodu; powstrzymywać nacisk przeciwnika jak najdłużej, stosując opóźnianie i — gdzie można — obronę przejściową; możliwie najwięcej sił wydzielić do odwodów, do mojej dyspozycji, dla ewentualnego wsparcia uderzenia na Hołosko.
Sztab 11 DP rozmieścił się w zachodniej dzielnicy Brzuchowic, niedaleko od naszej kwatery. Udałem się tam pieszo w towarzystwie podpułkowników Demla i Wiśniowskiego. Ładne i malownicze letnisko, ulubione miejsce wycieczkowe lwowian, znane mi tak dobrze z lat młodości, zmieniło swój wygląd pod tchnieniem wojny. Ludność pochowała się po domach, wesołe, zalotne domki i wilie jak gdyby postarzały się nagle i pochyliły ku ziemi. Górą pruły ze świstem powietrze granaty niemieckie i pękały gdzieś opodal wśród parcel leśnych. W miejscach, gdzie padły, dymy wybuchów wznosiły się ponad korony sosen. Ogień był niezbyt silny i o wiele mniej celny aniżeli w lasach janowskich, co zdawało się pośrednio potwierdzać moje domysły o roli, odegranej przez „piątą kolumnę" w ciągu ubiegłych dni. Najwidoczniej w miejscowości czysto polskiej zabrakło współdziałania dywersantów.“(1)